من چند وقته دارم در مورد خودمو زندگی فکر میکنم..

و امروز به این نتیجه رسیدم: اگه تو بخندی دنیا هم بهت میخنده

اگه تو گریه کنی بازم دنیا بهت می خنده.... در هر دو صورت

دنیا بهت میخنده.... حالا خودت قضاوت کن ارزش داره همش بشینی و بخاطر اتفاقاتی که

اصلا مهم نيست غصه بخوري؟؟؟؟؟؟ من به اين نتيجه رسيدم كه:

هيچ اتفاقي اتفاقي نيست حتما ما خودمون خواستار جذب اون اتفاق تو زندگيمون بوديم

يا شايدم خودمونو تو مسير تحقق بخشيدن اون اتفاق گذاشتيم............

پس بهتره از اين به بعد فقط شاد باشيم ... شادي بهترين جواب ما به گزندهاي روزگاره

ضمنا خدا بيكار نيست كه هميشه مارو امتحان كنه؟ خدا مادر حضرت موسي رو 1 بار امتحان

كرد. حضرت يوسف رو 1 بار امتحان كرد ابراهيم ... همه وهمه رو 1 بار امتحان كرد

هر اشتباهي تو زندگيت انجام ميدي و واسه خودت دردسر درست ميكني

نذار به حساب خدا .. هي نگو خدا منو امتحان كرد ...

اين يه بيت شعر تقديم به كساني كه منتظر ديگران نمي مانند :

اگرگويي كه بتوانم قدم در نه كه بتواني   وگرگويي كه نتوانم يرو بنشين كه نتواني

با تشكر فراوان:بهنام آريابد

شادزي

چون خودم بچه بجنوردم و اصولا دخترای اینجا قمه بدست هستند از اظهار

نظر در مورد دختران بجنوردی معذورم

من وقتی با غزلیات زیبای شما آشنا شدم  به راستی به خود بالیدم از اینکه هم وطنی بلند

طبع همچون شما دارم .برادر عزیزم من در توصیف شما میتوانم فردوسی بزرگ را مثال بزنم

که نامردان روزگار در ابتدا می خواستند اشعارش را به نام خود ثبت کنند...

اما در آخر رسوایی نصیب که شد؟ عزیز دوستم کسانی که اشعار شما را به نام خود ثبت و ضبط

می کنند. موجوداتی انسان نما هستند گرگانی هستند در لباس میش ...............

من همین جا از اینکه غزلیات زیبای شما را بدون ذکر منبع در وبلاگم گذاشته ام تقاضای بخشش دارم .

امیدوارم حلالم کنید... کاش آن انسان نمایان هم وجدانی آگاه داشتند؟

استاد عزیز من صمیمانه و از ته قلب این کلمات را بیان می کنم که اگر شما اجازه بدهید با ذکر منبع اشعار زیبایتان را از این پس در وبلاگم قرار دهم.

به امید روزی که اشعار زیبا و ماندگار شما در کتابی چاپ شود

راه در جهان یکیست و آن راه راستیست

با آرزوی سلامتی و بهروزی برای شما

دوست و برادر کوچک شما:بهنام آریابد

                                                          کز  همه    ببریده ام       اما     ز  تو   نتوان   برید

گر چه او  ما  را به هیچ   اندر همه   عالم  فروخت

                                                          ما دل  او  را  به  عالم     کی    توانستی    خرید

در  خمار  چشم   اویم    مستی ام    رفته  ز یاد

                                                           شاخی  از گل  دارم  و   دل  بر  کجا   شاید  پرید

سعی ام این  بود  و  نگویم   درد دل  را  با تو یار

                                                           بر دهان  شد جان و  طاقت بر سر طغیان  رسید

بس  سخن  آمد  زمنصور و  بسی  بر نظم  شد

                                                            لکن  او  دل  برده و    دل    بهر  او    باید   طپید

استاد منصور گروسی

    برو   ای   زاهد و  بر جام می ام  خورده  مگیر

                                                             تو  رهت  شد  به  ریا      من  نروم  بر    تزویر

   تو به خلوت  که   چنانی  به چنین راه  چرا  ؟

                                                             چه شود  گر  که  بری  ره  به   مقام  تدبیر  ؟

   و آن بهشتی که تو گویی ببر ما  که  چراست

                                                              خالق  از  روز  ازل    کرده    بهشتم     تقدیر

   آنکه  دادست  مرا   از  ازلم   جام  و   شراب

                                                              به بهشتم که چنین  است  منم  بر تکفیر  ؟

استاد منصور گروسی

  همه را با هم و با عشق بچیین
 
ولی از یاد مبر:
 
پشت هر کوه بلند ،سبزه زاری است پر یاد خدا
 
و در آن باز کسی می خواند
 
که خدا هست،خدا هست
 
وچرا غصه؟!چرا؟